RAVELS - ¨Word jij ook vrolijk van een berm vol bloemen en vlinders? Wegbermen zijn het koesteren waard!”
“In wegbermen groeien heel wat mooie bloemen die kleur en nectar geven.”
“Daar zijn ook bijen en vlinders verzot op. Bloeiende bermen vormen prachtige natuurverbindingen en dragen bij aan een beter klimaat.¨
Dit valt te lezen in het eerste artikel dat opkomt op de gemeentepagina als je de zoekterm ¨biodiversiteit¨ ingeeft. Initiatieven worden ontplooid als ¨de week van de biodiversiteit¨, het plaatsen van insectenhotels en nestkastjes, een wedstrijd waarbij je als buurt een biodiversiteitspakket kan winnen en een goed overdacht maaibeleid hoort daar ook bij.
Mooi toch, zou je denken! Inderdaad, behalve als dat allemaal slechts goede PR blijkt te zijn en in werkelijkheid alles letterlijk voor je ogen wordt weggemaaid.
Toen we anderhalf jaar geleden begonnen om van onze nieuwe tuin en de berm voor ons huis een oase te maken voor insecten, vogels en egels heb ik me ingelezen op deze gemeentepagina. Ik denk, dat ik een van de weinigen ben, die heeft gelezen over het feit, dat de maaiers nog te vaak geparkeerde auto’s in kort gewiekte bermen aantreffen als ze dat “weloverdachte” maaibeleid komen uitvoeren. De burgerparticipatie moest aangewakkerd worden!
Geeft een mens hoop, maar bij het aanschrijven van de gemeente, konden ze niets doen om te helpen te voorkomen, dat alles weer platgewalst zou worden door parkeerders, maar ik moest vooral zo doorgaan...
Vrolijke bordjes werden gemaakt om aan de buurt en al wie het lezen wil, uit te leggen hoe belangrijk bermen zijn. Er valt zelfs nog te lezen dat niet alleen de dieren, maar ook de toekomstige generaties en de gemeente Ravels dankbaar zijn met de medewerking. Hoe naïef kan een mens zijn.
Na 1,5 jaar begon er eindelijk wat moois op te komen en durfde ik het aan om zaailingen vanuit mijn eigen tuin over te plaatsen in de hoop, dat mensen daardoor nog meer gemotiveerd zouden worden om die berm te beschermen. Alles sloeg aan en de klaprozen, korenbloemen, kamille, vingerhoedskruid en nog veel meer stonden op het punt om in bloei te komen. Het gras was nog kort, waardoor je duidelijk al kon zien dat er bijzondere dingen te vinden waren, inclusief al in bloei staand kruipgoed en vergeet-mij-nietjes. Ik had zelfs een stille hoop, dat het mensen zou aanmoedigen om hetzelfde te doen als ze zagen hoe mooi de berm kan zijn. Enkel als er genoeg mensen bereid zijn om de maaimachine te laten staan en de bermen zo min mogelijk als parkeerplaats te gebruiken, kunnen we de insecten en alles wat daaraan vast hangt, redden.
En toen zag ik - begin mei – in twee tellen bijna alles weggemaaid worden. Op sommige plekken bleef er enkel zand over. Ik stond aan de grond genageld en voordat ik het wist was het grote bakbeest al weer uit beeld. Een klap in mijn gezicht zou zachter aan zijn gekomen.
Daarna is datzelfde bakbeest nogmaals langs gekomen om de slootkant tot de grond toe gelijk te maken waarbij ook een van de bordjes een flinke tik meekreeg. Wat eindelijk de kans had gekregen om in die vochtige omgeving spontaan te groeien en bloeien, werd net zo rigoureus weggemaaid. Ik was er letterlijk ziek van.
Maar blijkbaar mag het iets kosten om je eigen beleid om zeep te helpen. Want later volgde er ook nog een mannetje met een handmaaier. Er viel wat mij betreft niets meer te redden en als ik naar buiten was gegaan, was die man waarschijnlijk in de sloot beland, dus leek het me beter om weg te blijven. Deze keer zag ik, dat er wel een blik op een bordje werd geworpen, maar tot vandaag is het me niet duidelijk of de glimlach die ik op zijn gezicht zag, er eentje was van bewondering of als voorpret voor wat hij meteen daarna zou doen: de gele lissen in de sloot, die pas net een paar dagen in bloei stonden, werden koelbloedig door hem onthoofd waarna hij tevreden, de laatste grassprietjes ook nog even meenam. Drie rondes waren er voor nodig, maar van mijn biodiversiteitsberm was letterlijk niks meer over. Bloemen hebben nooit de kans gekregen om te bloeien, laat staan om zaad aan te maken.
Vandaag las ik op de gemeentepagina, dat zo´n week later ¨de week van de biodiversiteit” in de gemeente werd georganiseerd. Ironischer kan bijna niet. In het maaibeleid staat te lezen, dat er vanaf 15 juni gemaaid mag worden, daarna nog een keer in september, maar ze kwamen begin mei – nog vóór alles kon bloeien – waardoor ik ook geen extra maatregelen kon nemen om nóg duidelijker te maken, dat de berm niet gemaaid moest worden. Blijkbaar is dat nodig, omdat degenen die het uitvoeren duidelijk geen idee hebben waar ze mee bezig zijn.
Een paar dagen na dit alles, stonden er een viertal jongens van een leeftijd waarvan je eigenlijk zou denken dat het niet cool is, uitgebreid de beide bordjes te lezen. Alleen was er toen al niets meer te zien van het restaurant waarover de vrolijke tekening en tekst het had. Net zoals de vele fietsers die hier voorbij komen en inhouden om de bordjes te lezen. Gemiste kans, gemeente Ravels.
Het mag wat kosten, dat beleid van letterlijk niks: geen bloemen en geen burgerparticipatie, behalve als het leuk staat voor de PR.
Wil de gemeente echt dat het niet enkel een hoop gebakken lucht is? Neem dan het voorbeeld over van een aantal Nederlandse gemeentes, die bordjes uitdelen met teksten als ¨deze bewoner werkt samen met de gemeente aan de biodiversiteit¨. Zorg daarbij wel dat degenen die het maaibeleid uitvoeren kunnen lezen en er geen plezier aan beleven om lukraak alles kort en klein te maaien, anders blijft het een beleid van niks.
