RAVELS - Het begint geen toeval meer te zijn in Ravels. Het is een patroon.
Telkens opnieuw verdwijnen er volwassen bomen uit ons straatbeeld. Niet zomaar bomen, maar exemplaren die er al tientallen jaren staan en het karakter van onze gemeente mee bepalen.
De Eigenaarsstraat, het speelplein de Braak , en nu opnieuw op de Kampdijk : zomereiken van 50 tot 100 jaar oud. Bomen met een stamomtrek van meer dan 150 centimeter. Bomen die generaties hebben meegemaakt. En toch verdwijnen ze — vaak zonder dat iemand de moeite neemt om uit te leggen waarom.
Dat is onaanvaardbaar.
Een gezonde, volwassen boom rooien is geen technische ingreep. Het is een definitieve beslissing. Onomkeerbaar. Een eik van 80 of 100 jaar oud kap je niet zomaar. Dat is geen struik die je vervangt, dat is levend erfgoed dat je wegneemt. Wie zo’n boom rooit zonder duidelijke reden, neemt een beslissing die verder reikt dan een bouwplan of een heraanleg. Dat is een keuze voor vandaag die de volgende generatie nog zal voelen.
En net daar wringt het. In dossier na dossier ontbreekt een duidelijke motivatie. Bomen verdwijnen omdat ze “in de weg staan”. Dat is geen argument. Dat is gemakzucht. Het betekent dat plannen belangrijker zijn geworden dan wat er al is. Eerst tekenen we lijnen op papier, en daarna zagen we weg wat niet past. Dat is de omgekeerde wereld.
Een volwassen boom is geen obstakel. Het is een systeem van leven, opgebouwd over tientallen jaren. Hij zorgt voor schaduw, verkoeling, biodiversiteit en structuur. Hij maakt een straat leefbaar. Dat vervang je niet met een jonge aanplant en een goed bedoelde zin in een dossier. Want laat ons eerlijk zijn: een nieuwe boom is geen vervanging. Niet vandaag, niet morgen, en niet binnen 20 jaar. Wat weg is, is weg.
Als we zo doorgaan, verliest Ravels stukje bij beetje zijn groene identiteit. Niet in één grote klap, maar langzaam, dossier per dossier. Tot we op een dag beseffen dat het karakter waar we ooit trots op waren, gewoon verdwenen is.
Het moet anders. Niet morgen, maar nu.
Wie een gezonde, volwassen boom wil rooien, moet dat zwaar kunnen verantwoorden. Niet met vage termen, maar met concrete noodzaak. Alsof het om een uitzonderlijke beslissing gaat — want dat is het ook. Zo’n beslissing neem je niet licht. Daar ga je zorgvuldig mee om. Daar zoek je alternatieven voor.
En misschien moeten we nog een stap verder gaan. Als dit telkens opnieuw gebeurt, dan is dat geen toeval meer, maar een gebrek aan beleid. Waarom heeft Ravels geen duidelijke verantwoordelijke die over dit soort beslissingen waakt? In sommige dorpen of steden werkt men met een bomenplan of zelfs een aparte verantwoordelijke die ervoor moet zorgen dat waardevolle bomen maximaal behouden blijven. Waarom zou dat hier niet kunnen? Waarom wordt het lot van tientallen jaren oud groen telkens opnieuw herleid tot een detail in een dossier?
Misschien is het tijd dat Ravels daar eindelijk werk van maakt. Dat er een duidelijke visie komt op het behoud van bomen. Dat waardevolle exemplaren erkend en beschermd worden. En dat er iemand is die daar verantwoordelijkheid voor draagt — noem het een schepen van natuur, een boomverantwoordelijke, of hoe je het wil. Maar zorg dat er eindelijk iemand is die niet kijkt naar wat in de weg staat, maar naar wat absoluut moet blijven staan.
Want het kappen van een eik van 100 jaar duurt één dag. Maar om hem terug te krijgen, heb je meer dan een mensenleven nodig.
En dat besef zou in Ravels eindelijk het vertrekpunt moeten zijn.
Luc Quirijnen
Voorzitter Groen Ravels
